ਚੱਲ ਦਿਲਾ ਵੇ ਟੁਰਦਾ ਚੱਲ ।
ਤੱਕਦਾ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਲ ਵਲ ।
ਪਿੱਛੇ ਪਰਤ ਹੁਣ ਨਾ ਤੱਕੀਂ ।
ਭੁੱਲ ਜਾਵੀਂ ਜੋ ਹੋਇਆ ਕੱਲ੍ਹ ।
ਕਿਸੇ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਾਹਦਾ ਰੋਸਾ ,
ਮੁਕੱਦਰ ਨਹੀਂ ਜੇ ਆਪਣੇ ਵਲ ।
ਉੱਤੋਂ ਜਿਹੜੇ ਪਿਆਰ ਜਤਾਂਦੇ ,
ਉਹ ਵੀ ਕਰਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਛਲ ।
ਜਦ ਵੀ ਚੰਦਰੀ ਯਾਦ ਸਤਾਂਦੀ ,
ਬਲ ਬਲ ਉੱਠਦੇ ਸੀਨੇ ਸੱਲ ।
ਰੋਸੇ, ਗਿਲ਼ੇ, ਉਲ੍ਹਾਮੇ, ਸਿ਼ਕਵੇ ,
ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਗੱਲ ।
ਜਿ਼ੰਦਗੀ ਦੇ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵਡਮੁੱਲੇ ,
ਸੱਜਣਾਂ ਸੰਗ ਮਾਣੇ ਕੁੱਝ ਪੱਲ ।
ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇ ਯਾਰਾ ,
ਕਦੇ ਤਾਂ ਸੁੱਖ ਸੁਨੇਹੜਾ ਘੱਲ ।
ਸਤਿਪਾਲ ਸਿੰਘ ਡੁਲ੍ਹਕੂ✍️
No comments:
Post a Comment