तम्मन्ना फिर मचल जाए अगर तुम मिलने आ जाओ

 

हो गई है पीर पर्वत सी पिघलनी चाहिए

 

खून आँसू बन गया आँखों में भर जाने के बाद

खून आँसू बन गया आँखों में भर जाने के बाद 
आप आए तो मगर तूफ़ाँ गुज़र जाने के बाद

चाँद का दुख बाँटने निकले हैं अब अहल-ए-वफ़ा 
रौशनी का सारा शीराज़ा बिखर जाने के बाद

होश क्या आया मुसलसल जल रहा हूँ हिज्र में 
इक सुनहरी रात का नश्शा उतर जाने के बाद

ज़ख़्म जो तुम ने दिया वो इस लिए रक्खा हरा
 ज़िंदगी में क्या बचेगा ज़ख़्म भर जाने के बाद

शाम होते ही चराग़ों से तुम्हारी गुफ़्तुगू 
हम बहुत मसरूफ़ हो जाते हैं घर जाने के बाद

ज़िंदगी के नाम पर हम उमर भर जीते रहे 
ज़िंदगी को हम ने पाया भी तो मर जाने के बाद ।

अज़्म शाकिरी✍️

बीमार को मरज़ की दवा देनी चाहिए

बीमार को मरज़ की दवा देनी चाहिए 
मैं पीना चाहता हूँ पिला देनी चाहिए

अल्लाह बरकतों से नवाज़ेगा इश्क़ में 
है जितनी पूँजी पास लगा देनी चाहिए

दिल भी किसी फ़क़ीर के हुजरे से कम नहीं 
दुनिया यहीं पे ला के छुपा देनी चाहिए

मैं खुद भी करना चाहता हूँ अपना सामना 
तुझ को भी अब नक़ाब उठा देनी चाहिए

मैं फूल हूँ तो फूल को गुल-दान हो नसीब 
मैं आग हूँ तो आग बुझा देनी चाहिए ।

राहत इंदौरी ✍️

दुनिया की रिवायात से बेगाना नहीं हूँ

दुनिया की रिवायात से बेगाना नहीं हूँ 
छेड़ो न मुझे मैं कोई दीवाना नहीं हूँ

इस कसरत-ए-ग़म पर भी मुझे हसरत-ए-ग़म है 
जो भर के छलक जाए वो पैमाना नहीं हूँ

रूदाद-ए-ग़म-ए-इश्क़ है ताजा मिरे दम से 
उनवान-ए-हर-अफ़्साना हूँ अफ़साना नहीं हूँ

इल्ज़ाम-ए-जुनूँ दें न मुझे अहल-ए-मोहब्बत 
मैं खुद ये समझाता हूँ कि दीवाना नहीं हूँ

मैं काएल-ए-ख़ुद्दारी-ए-उलकत सही लेकिन 
आदाब-ए-मोहब्बत से तो बेगाना नहीं हूँ

है बर्क-ए-सर-ए-तूर से दिल शोला-ब-दामाँ 
शम-ए-सर-ए-महफ़िल हूँ में परवाना नहीं हूँ

है गर्दिश-ए-सारार मिरी तक़दीर का चक्कर 
मोहताज-ए-तवाफ़-ए-दर-ए-मय-खाना नहीं हूँ

काँटों से गुज़र जाता हूँ दामन को बचा कर 
फूलों की सियासत से मैं बेगाना नहीं हूँ

लज़्ज़त-कश-ए-नज़्ज़ारा 'शकील' अपनी नज़र है 
महरूम-ए-जमाल-ए-रुख-ए-जानाना नहीं हूँ ।

शकील बदायूंनी ✍️ 

ਸਬਰੋਜ ਗੁਜਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਬੇਵਫ਼ਾ ਯਾਰ ਦੀ ਤੁਰਬਤ ਤੇ

ਸਬਰੋਜ ਗੁਜਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ  ਬੇਵਫ਼ਾ ਯਾਰ ਦੀ  ਤੁਰਬਤ  ਤੇ 
ਮਯ' ਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਗ਼ਮ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ

ਯਾਦ  ਉਹਦੀ  ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਸਤਕ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ  ਬੂਹੇ ਤੇ 
ਝੋਲੀ ਉਸ ਦੀ ਪਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਡਿਗਦੇ ਅੱਥਰੂ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ

ਜਦੋਂ  ਕੈਦੋਂ ਬਣ  ਕੋਈ ਕਰੀਬੀ ਵਰਤਾਉਂਦਾ ਹੈ  ਕਹਿਰ ਦਿਲ੍ਹਾ ਤੇ 
ਰਾਂਝੇ  ਜੋਗੀ ਬਣ  ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਨੇ  ਕੀਤੇ ਵਾਦੇ  ਇਸ਼ਕ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ

ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਯਾਰੋ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ ਮੈਂ ਰੀਤ  ਪਿਆਰ ਦੀ 
ਫ਼ਰਜ ਜੋ  ਅਦਾ ਕਰਨੇ  ਨੇ ਮੈਂ  ਆਪਣੀ ਵਫ਼ਾ ਪਾਕ ਮੁਹੱਬਤ  ਦੇ

ਤਾਰੇ ਵੀ  ਜਦੋਂ ਰਲ  ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ  ਮੇਰੀ ਗ਼ਮਾ ਦੀ ਮਹਫ਼ਿਲ  ਵਿੱਚ 
ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਾਉਂਦੇ ਨੇ ਰਾਗ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ।

ਗੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ✍️ 

ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਯਾਰ ਵਸਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ

ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਮੈਂ ਜਾਲ ਬਣਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ
ਉਹਦੇ ਸੌ ਸੌ ਤਰਲੇ ਪਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ

ਉਹਦੀ ਕੰਡ ਸੀ ਨਾਲੇ ਹਾਸੇ ਡੁਲ੍ਹਦੇ ਸਨ
ਮੈਂ ਵੀ ਕੱਚੇ ਘੜੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ

ਜਿੰਨ, ਚੁੜੇਲ ਤੇ ਭੂਤ ਡਰਾਮਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ
ਰੌਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਮ ਲੁਹਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ

ਪੋਹ ਦੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ ਸੌਖਾ ਕੰਮ ਤੇ ਨਹੀਂ
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ

ਲੀਕੋ ਲੀਕੀ ਮੱਥਾ ਖੱਪਾਂ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਏ
ਚੁੱਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭੇਦ ਲੁਕਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ

ਉੱਚੀ ਬੋਲਿਆਂ ਲੋਕੀਂ ਪਾਗ਼ਲ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ
ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਬਣਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ

ਮੇਰੇ ਤੇ ਅਲਮਾਸ ਬਸ਼ਾਰਤ ਉਤਰੇਗੀ
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਯਾਰ ਵਸਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ ।

ਸਾਇਮਾ ਅਲਮਾਸ ਮਸਰੂਰ✍️

ਉਹਦੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਉਹਦੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ
ਕੁਝ ਤਬੀਅਤ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਹੋਣਾ ਈ ਏ
ਅੱਜ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਜੇ ਗੱਲ ਉਹ ਸਮਝੇ
ਦਿਲ ਦਾ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਜਦ ਉਹ
ਰੱਬਾ ! ਦਿਲ ਦਲ-ਦਲ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਲੁਸ ਲੁਸ ਕਰਦੀ ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ
ਤੂੰ ਆਵੇਂ ਜਲ ਥਲ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਸਭ ਅਲਮਾਸ ਮੈਂ ਛੱਡ ਸਕਣੀ ਆਂ
ਉਹ ਜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ।

ਸਾਇਮਾ ਅਲਮਾਸ ਮਸਰੂਰ✍️

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹਰ ਝੂਠ ਤੇ ਵੀ ਇਤਬਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹਰ ਝੂਠ ਤੇ ਵੀ ਇਤਬਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ 
ਕੁਝ ਇਸ ਤਰਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ

ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਵਿਛਾਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਢੇ 
ਉਸ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਸਕੇ ਕਦੇ ਮੈਂ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ

ਖਾਇਸ਼ ਸੀ ਉਸਦੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾਂ 
ਉਸਦੀ ਇਸ ਹਸਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਸਾਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ

ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੋਣਾ, ਕਿਸੇ ਤੇ ਮਰਨਾ ਜੇ ਗੁਨਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹੋ 
ਖ਼ਬਰੇ ਇਹ ਗੁਨਾਹ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ

ਪੁਛਦੇ ਹੋ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਤਬੀਅਤ ਦਾ ਜੇ ਹਾਲ ਮੇਰੇ ਯਾਰੋ 
ਮੇਰੇ ਹਾਸੇ ਮੇਰੇ ਚਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸਨੇ ਤਾਰ ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ

ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਸੀ ਬੱਸ ਐਨੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਰੱਬ ਕਿਹ ਬੈਠਾ 
ਭਰੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਚ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ।

ਅਮਰ 

ਜਾਨੇਮਨ

ਮੋਹ ਭਰੀ ਤਕਣੀ ਨਾਲ
ਤਕਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਬਸ
ਏਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ :
ਤੂੰ ਜਦ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ
ਜਾਨੇਮਨ ਆਖਦਾ ਹੈਂ
ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬੰਦ ਪਏ
ਮਨ ਦੇ ਬੂਹੇ
ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣ-

ਮਾਰੂਥਲਾਂ ‘ਚ
ਬੂੰਦਾ-ਬਾਂਦੀ ਹੋਣ ਲੱਗੇ
ਜੰਗਲਾਂ ‘ਚ
ਮੌਨਸੂਨ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਦਾ
ਸਿਲਸਿਲਾ ਛਿੜ ਪਏ

ਮਨ ਦੇ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਵੀਰਾਨ ਬਾਗਾਂ ‘ਚ
ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਗੁਲਾਬ ਮਹਿਕ ਉੱਠਣ
ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ‘ਚ
ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਲਹਿਰ ਹੋ ਉੱਠੇ
ਕੁਰੱਖਤ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਲਸ ਗਏ ਤਨ-ਮਨ ਨੂੰ
ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਆ ਜਾਏ
ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਨ ਭਰੇ ਚੌਗਿਰਦੇ ‘ਚ
ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਭਰੀ ਪੌਣ
ਰੁਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ

ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਬਦ
ਏਨਾ ਸ਼ਕਤੀਵਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ
ਮੈਂ ਕਦੀ ਸੋਚਿਆ
ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ।

ਸੁਖਿੰਦਰ✍️