ਬੇਲੋੜੀ ਚੀਜ਼

ਰਸਮੀ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਣ
ਝੂਠੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ
ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਦਾ
ਛਿੱਥਾ ਜਿਹਾ ਵਾਅਦਾ
ਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ
ਝੱਟ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਬੈਠੇ
ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ , ਬਹੂ ਤੇ ਪੋਤਾ ।
ਤੇ ਉਹ
ਬਿਰਧ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖਲੋਤਾ
ਸੇਜਲ ਅੱਖੀਆਂ
ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ
ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ
ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਕਾਰ ਵਲ ।

ਬਿਸਤਰ ਵਿੱਚ
ਅਰਧ ਸੁੱਤੀ ਅਵਸਥਾ ।
ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਡਲਾਂਉਂਦੇ
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ।
ਦਿੱਲ ਚੀਰਦੀ ਇਕੱਲਤਾ
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਵਿੱਚ
ਦਮ ਤੋੜਦੇ ਅਰਮਾਨਾਂ ਸੰਗ
ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ ਸਵੈਮਾਨ ।

ਪਰਦਿਆਂ ਦੀਆਂ
ਝੀਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਝਾਕਦੀ
ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ
ਆਪਣੇ ਖੁਰਦਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ
ਚਿਹਰੇ ਦੀਆਂ ਝੁਰੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ
ਉਹ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ
ਆਪਣਾ ਬਚਪੰਨ ਅਤੇ
ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਜਵਾਨੀ ।

ਫੇਰ ਅਚਾਨਕ ਹੀ
ਯਾਦ ਉਸ ਗਾਰਡਨ-ਸ਼ੈੱਡ ਦੀ ।
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀਆਂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਭ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ।

ਜੋ ਕਦੇ
ਖਰੀਦੀਆਂ ਸਨ
ਬੜੇ ਹੀ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ
ਉਸਨੇ ਤੇ ਉਸਦੀ
ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ।
ਤੇ ਹੁਣ
ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ
ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ
ਗਾਰਡਨ-ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ
ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਬਹੂ ਨੇ ।

ਫੇਰ
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ
ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਅੱਜ
ਸੁੱਟ ਗਏ ਨੇ ਉਹ
ਕਿਸੇ ਗਾਰਡਨ-ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ।
ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ , ਫ਼ਾਲਤੂ
ਤੇ ਬੇਲੋੜੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ।

ਸਤਿਪਾਲ ਸਿੰਘ ਡੁਲ੍ਹਕੂ✍️